علیرضا ورناصری از همان روزهای اول دوره نمایندگی مبتنی بر یک تحلیل غلط، خود را از مردم جدا کرد و ساز مخالفت با دولت وقت را کوک کرد.تذکرات پی در پی و بازدیدهای بدون برنامه همه استراتژی ورناصری در یکسال و نیم دوره نمایندگی اش بود.

با آغاز دولت دوازدهم و همسویی تفکرات دولت جدید با ورناصری،انتظار می رفت که وی بتواند با اخذ اعتبارات لازم،پروژه های نیمه تمام را به پایان برساند و پروژه های ضروری منطقه مانند پتروپالایش را شروع کند که متاسفانه در واقعیت رخ نداد.

ورناصری توان ایجاد ارتباط سازنده و لابی گری را نداشت و به همین علت نتوانست مدیران استانی و کشوری را برای انجام امورات مهم حوزه انتخابیه با خود همراه کند و تقریبا بجز امورات جاری دولت هیچ اتفاق خاصی در منطقه رخ نداد.

اما ریشه همه دور شدن مردم از ورناصری را باید در رفتار او جستجو کرد.او به آسانی همه یاران و دوستداران خود را فراموش کرد و در مرحله بعد بین خودش و مردم یک حصار بلند ساخت که هیچ جنبنده ای توان نفوذ در آن را پیدا کرد.

ادامه دارد….