رویش زاگرس/علی بلدی: سال‌هاست که صدای گرم و دلنشین بهمن علاءالدین، هنرمندی که مردم او را با نام جاودانه‌ی مسعود بختیاری می‌شناسند، همچنان در کوه‌ها و دشت‌های زاگرس می‌پیچد؛ صدایی برخاسته از عمق جان ایل، از ریشه‌های صبر و صلابت، و از روحی که با عشق به مردم معنا گرفت.

او تنها خواننده نبود؛ راوی رنج و شکوه مردمانش بود. در هر واژه و نغمه‌اش، تپش قلب ایل شنیده می‌شد و واژه‌ها در صدایش معنا می‌گرفتند. بختیاری در ترانه‌های او، از مرز موسیقی فراتر رفت و به هویت بدل شد؛ هویتی زنده و سربلند که ریشه در خاک و خون و غرور مردمان این دیار دارد.

بهمن علاءالدین با آثار متعدد و ماندگارش، فصلی تازه در تاریخ موسیقی نواحی ایران گشود؛ فصلی که در آن، صداقت، شرافت و احساس ناب مردمان زاگرس در قالب آهنگ و کلام جاودانه شد.

در سالروز درگذشت این صدای ماندگار، ایل بختیاری بار دیگر به احترام قامت هنری او می‌ایستد؛ مردی که با صدایش، عشق را معنا کرد و با نامش، فرهنگ را جاودانه ساخت.

مسعود بختیاری زنده است؛ تا وقتی که زاگرس پابرجاست و ایل نفس می‌کشد.